Tildurtuldur

2006-04-03T22:25:00.000+02:00

Ég hef ákveðið að tuldra annars staðar, á annan hátt. Já, ég er hætt þessu bloggi, ætla smám saman að hætta að lesa bloggin ykkar reglulega, no offense. Og ég vil taka það fram að ég er ekki hætt vegna þess að ég hafi látið ginnast inn í Myspace veröldina. Ónei. Ég mun semsagt gerast svo ófyrirleitin að spyrja frétta þegar ég þarfnast þeirra, eiga við fólk samskipti á gamla mátann, eða á nýja gamla mátann (eins og skype og msn) og halda í pílagrímsför í leit að glötuðum tíma, eins og Proust sagði. Auk þess sem bloggið er alvarlegur tímaþjófur, þá er það líka eins konar hverfult og minnislaust fyrirbæri, pláneta án aðdráttarafls, þar sem allt líf sveimar um og gufar upp í eternum án þess að nokkur viti af því.

Þakka öllum lesturinn og samfylgdina.
Yrsa

2006-03-29T00:11:00.000+02:00

NEWS FLASH!!!
Ég er á leið til Íslands á föstudaginn 31. og verð í löngu Páskafríi, þökk sé verkfallinu góða...
Það þarf ekkert að fjölyrða um þessa heimsókn frekar, ég segi bara "Takk mamma" og segi við ykkur hin sem á Íslandi verðið "Rendez-Vous í vikunni"....

y.

2006-03-26T04:31:00.000+02:00

Klukkan er hálffimm á aðfaranótt sunnudags, ég hef nýlokið 6 klukkutíma Hroka og Hleypidóma maraþoni.

Ég loka augunum og í kringum mig sé ég allt í breskum sveitastíl, heyri ljúfa sembaltóna, strýk vel lagaða hárgreiðsluna mína og upphífðan barminn....ég á erfitt með andardrátt og verkjar í hjartað sökum yfirgengilegrar ástsýki.

Ég, Elizabeth Bennett, og herra Darcy vorum að trúlofast.
Ég ætla að halda áfram draumórum mínum drykklanga stund, það er aðeins tímaspurgsmal hvenær blákaldur veruleikinn og andstyggilegur nútíminn ryðjast inn í þá, brjóta allt og bramla þangað til varminn í blóðinu og værðin yfir sálinni eru út rekin.

Mister Darcy...... what a man, indeed.

2006-03-18T20:44:00.000+01:00

Fjarri brennandi bílum og fljúgandi golfkúlum eyddi ég mínum laugardegi í notalegt jam session í heimahúsi vinar. Þar voru samankomnir ungir og efnilegir djassarar - trompet, saxófónn, gítar, flautur, víbrafónn, kontrabassi og píanó, allir eru þeir í konservatoríum eða einkaskólum og vanir að "djamma" saman, eða halda svokölluð "boeuf" (sem á minni frönsku útleggst sem "naut" eða "nautakjöt"....en, hvað veit ég?) í heimahúsum. Ég virðist einhvern tíma hafa gert söngkonu úr sönglaranum sem ég er, í discussion við Camille vinkonu mína hér í París, og það kom mér heldur betur í bobba í dag. Þegar ég kom á staðinn var ég kynnt sem söngkonan, og mér falið það hlutverk að velja standardana sem ég vildi syngja. Sem algör blöffer auðvitað lét ég engan vita að að ég væri ekki með allt á hreinu og af fölsku öryggi tók ég að leiða hópinn í "Body and Soul". Inni í mér vonaði ég bara að enginn tæki eftir því að minn boddí og mín sól smækkuðu smám saman ofan í gólfið eftir því sem á leið deginum, í hljóði bauð ég djöflinum sál mína á kostakjörum gegn tónfræði- og djass repertoire-kunnáttu, og reyndi allt hvað ég gat að vera ekki eins og kjáni og syngja ofan í öll sólóin tíu (því þegar hljóðfærin eru svona mörg þá er lagið aldrei búið). Eftir nokkur lög var ég handviss um að ég kæmi þeim bara fyrir sjónir sem enn önnur amatör hæfileikalaus söngpían sem finnst agalega fágað að skibidíboppa og leika stjörnuna fyrir framan miðaldra menningarseggi í reykmettuðum kjallarabúllum.

Ég er samt að reyna að vera ekkert of hörð við sjálfa mig þegar ég fer yfir frammistöðu dagsins, ég veit að það er ekkert einleikið að ætla að syngja í fyrsta skipti með góðum impróvistum sem þekkjast allir og eru vanir að spila saman. Auk þess sem frammistaða mín reyndist ekki hafa verið fullkomnlega klúðursleg, því tveir tónlistarmannanna gáfu mér númerið sitt, sögðu að það vantaði oft söngkonur og það væri til dæmis á dagskrá að setja saman litla grúppu og spila í sumar. Ein flautustelpan lét mig líka fá upplýsingar um konservatoríið hennar og hvatti mig til þess að fara í inntökupróf fyrir næsta vetur. Hver veit nema?
Svona eru laugardagseftirmiðdagar í París ófyrirsjáanlegir...

2006-03-17T00:36:00.000+01:00

Jæja, hver er til í franska pólitík?? anyone??
Jæja enn önnur áætluð "friðsamleg" mótmæli komin út í ruglið, farið að brenna bíla, kaffihús, byggingar, kasta molotov kokteilum og skemma opinbera minnisvarða..... ég er algerlega hætt að alhæfa um sakleysi mótmælenda og kenna fjölmiðlum um hlutlæga fréttamennsku.
En samt, því skal bæta við að fólkið sem er að þessum ólátum er sagt vera ungir öfga-hægrimenn úr Front National, sem af pólitískum ástæðum vilja vísvitandi koma slæmu orði á heiðvirt baráttufólk í stétt nemenda, reita alla til reiði og eflaust tvístra þjóðfélaginu og kosningaplönum þess.

Þetta er nefnilega allt spurning um pólitík. Það er ótrúlegt hversu erfitt reynist að trúa fólki og sannfæringum þess, því að allt einkennist af einhverjum machiavellian "means to an end". Forsætisráðherrann þóttist vinna sér inn atkvæði fyrir forsetakosningar 2007 með því að koma á þessari löggjöf, en er í staðinn hægt og bítandi að grafa eigin gröf. Við þetta hlakkar í kollega hans og mótherja, sem telur nú sigurinn í hönd. Sósalistarnir og kommínistarnir voru fljótir að lýsa yfir andúð sinni á löggjöfinni og keppast nú við að vinna sér inn atkvæði unga fólksins, dreifa flyerum og málgögnum....

Á meðan ég skrifaði þennan pistil þutu að minnsta kosti 3 löggubílar og 1 sjúkrabíll framhjá, sírenur óma í fjarlægð, einhvers staðar er ungt fólk blindað af táragasi, lögreglumenn að láta fjarlægja járnbita úr síðu sinni, maðurinn sem selur mér kaffi á hverjum degi á evru og fimmtíu telur aura sína vegna lokunar götunnar sem búð hans er í*, og annað fólk, eins og ég og Sara, gæðum okkur bara á hænukjöti með plómum og horfum á heimildarmynd um námumenn í bólivískum háfjöllum. Já, sei.

Við frænkurnar erum búnar að læra alla baráttusöngvana, erum hættar að geta talað nema með óþolandi rytmískum áherslum.... mig mun örugglega dreyma hróp á við: "Au cul! Au cul! Au-cune hésitation!" og "Résistance", "Grève générale".....

zzzzzzz...........

*ég er orðin svo frönsk, farin að snobba fyrir nafnorðsorðasamböndum eins og: "lokunar götunnar" í stað þess að segja "vegna þess að götunni var lokað"

2006-03-14T10:35:00.000+01:00

Myndir af Hópnum - verkfall - mótmæli

Ég er aldeilis búin að vera löt í skrásetningu bloggsins míns, enda er það á hraðri niðurleið...

Ég vil byrja á að minna á myndir frá Danmerkuferðinni, sem má finna á myndasíðu Elsu - http://husavikurelsa.myphotoalbum.com/

Hér er Hópurinn mættur til Árósa, galvaskur og til í alls kyns tusk

Verkfall nemenda heldur áfram hér í Frakklandi, forsætisráðherrann og fjölmiðlar duglegir að mála skrattann á vegginn og lýsa mótmælunum (sem í flesta staði eru friðsamleg) sem "ólátum", ég finn það á mér að hugtökin "úrhrök"- (sem varð vinsælt samheiti yfir "fátækt og vansælt fólk" hér í úthverfaástandinu í haust) og "óeirðir" (= tjáning á óánægju áðurnefnds fólks) eru ekki langt undan. Á hverjum degi mæta nemendur luktum dyrum skólans, sem er girtur af og vaktaður af vopnuðum herlögregluþjónum, tilbúnum að beita táragasi og kylfum ef svo mikið sem einni bréfskutlu er flogið inn fyrir þeirra ráðasvæði. Óvíst er hvenær skólinn hefjist á ný, á meðan er bara að vona að löggjöfin verði dregin til baka og að þetta land geti hætt að draga ungt fólk í dilka og eyrnamerkja það sem annars konar (og lélegra) vinnuafl en "fullorðið" fólk.
Já, þetta er vægast sagt uggvænlegt ástand hérna í Frakklandi....

later gaters
segir stúlkan sem skrapp í franskan ljósatíma til að sveipa gráslepjulegri vetrarásjónu sinni sumarljóma, en er þess í stað rauð og bólgin sem karfi og þorir ekki út á meðal manna.

---------

Var að horfa á fréttirnar. U.þ.b tveimur tímum eftir að ég skildi við 2000 manna friðsamleg mótmælin á Sorbonne torgi í dag varð ástandið annað og verra, sumt unga fólkið orðið drukkið og hamslaust farið að kasta þungum járnplötum og drasli í lögguna, færa þurfti einn mann á sjúkrabörum í burtu.... og þetta heldur áfram í nótt og örugglega næstu daga. Ég vildi að þetta fólk myndi ekki koma svona slæmu orði á mótmælendurna, nú munum við öll gjalda þess.

Verðum við mars '06 kynslóðin??

2006-03-06T20:42:00.000+01:00

Með allt á hreinu
Það þurfa allar manneskjur sem eru félagslega eftir á í því sem er "heitt" og "inn" og sem mastera ekki plögglistina og að mynda net sem hægt er að njóta góðs af - að eiga vin eins og Jean vin minn. Hann vinnur fyrir eitthvað agalega móðins blað og fær boðsmiða á eða tilkynningu um allar listaopnanir, tónleika, menningarviðburði, tískusýningar, VIP partý og almennt séð bara allt sem er að gerast í París. Á sunnudagskvöldi, þegar ég og Vera sötruðum kaffidrykki á Starbucks og flettum í skólabókum, fengum við upphringingu frá herra Jóni og boð um að koma á lokateiti Fashion Week í París, á Paris Paris (staðnum sem ásækir mig undanfarið, þar sem ég hitti Gallo og Lennon) og auðvitað féllumst við á það. Ég fékk vægan taugatrekk yfir því að þurfa að vera mjög trendy og kúl til fara, mér finnst mjög nerve-wracking tilhugsun að vera á meðal tískudrottna á þeirra territoríi. Ég og Vera plottuðum fataval og almennan sval-leika, ég hugsaði með mér "less is more", .....vera afgerandi einstök á einfaldan hátt...hmmm....rauður varalitur? Það reynist oftar en ekki vera töfralausnin. Móttakan á staðnum var síður en svo amaleg, Cosmopolitan eða kampavín, okkar var valið.....allt kvöldið. Við kynntumst stúlku sem sofið hafði hjá Sean Lennon og deildi því með okkur hversu deprimerandi það væri að vakna í hótelherbergi þar sem gólfið væri sem stráð korselettum og sokkaböndum "strokuhjásvæfna". Dansinn dunaði af meiri krafti en á mínum sveittustu grunnskólaböllum, tímabilinu þegar áfengi var enn fjarlæg synd og drjúpandi augnmálning var síðasta áhyggjuefni mitt er ég hvolfdi hausnum undir vaskinn til að kæla mig niður... já, en jæja, lagavalið minnti einmitt af og til á 8.bekk, ég hlýt til dæmis að hafa farið tímabundið úr hálslið eftir slamm við"Killing in the Name of" með RATM. Danspéturslætin í mér og Veru unnu okkur fjölmörg rokkprik og momentary fame, við áttum góðar stundir á gólfinu með manni með þykkt yfirvaraskegg og í krókódílaskinnsjakka, öðrum með sólgleraugu og pípuhatt sem ég stal stundum af honum, svo kynntist ég hönnuði sem gaf mér presspassa á lokadag tískusýningarinnar í dag (og ég fór, milli tíma, og dáðist að ítölskum skópörum á 2000 evrur....) Eins og ég segi, þá ættu allir að eiga að minnsta kosti einn Jean sem vin.

Annars á ég nú að heita skólastúlka,og er það aðal aktívitet mitt, ég veit bara aldrei hvað ég á að segja um það sem hugsanlega gæti vakið áhuga fólks. Á morgun verður mér líklega meinað að fara í tíma, æstir mótmælendur nýju laganna um 2ja ára tímabundna ráðningu ungs fólks eru að hvetja til verkfalls allra háskólanema, og ég er afskaplega "torn" hvort ég eigi að sýna baráttulit og mótmæla (og missa af tímanum sem kennarinn mun líklega kenna) eða skeyta engu um framtíð ungs fólks á vinnumarkaðnum (og fara í tímann og læra eitthvað).... oh bother, eins og Rabbit eða Eeyore sögðu.

Samkvæmt þessu prófi gæti ég ekki verið á réttari hillu í lífinu hvað varðar val á námi....

You scored as Linguistics
You should be a Linguistics major!

Linguistics

100%

English

92%

Theater

83%

Journalism

83%

Sociology

75%

Dance

75%

Art

75%

Psychology

75%

Philosophy

75%

Mathematics

58%

Engineering

33%

Anthropology

25%

Chemistry

Biology

2006-02-27T21:16:00.000+01:00

Hláturinn lengir lífið

Þegar ég auto-googla mig, finn ég yfirleitt samansafn af hunda- eða kattaheimasíðum, gömlum óvirkum síðum með skrifum eftir sjálfa mig frá því í ritlist í MH, tilkynningu um fermingu mína sem af óskiljanlegum ástæðum hefur varðveist í gagnagrunni Morgunblaðsins, ógrynnin öll af barnalandssíðum eða öðrum síðum þar sem ungbarnið eða litla stúlkan nafna mín virðist vel lifa. En um daginn rakst ég á mynd af mér og öðrum "fögrum meyjum úr MH" (yes, I quote - prófið bara að gúgla nafn mitt) í rognahláturskasti yfir einhverju sem Una er að segja. Gaman að þessu.

Talandi um vinkonur þá á Ásta hin skásta Hannesdóttir afmæli í dag. Stúlkan sem kom mér tvisvar sama kvöldið í kast við lögin í Kaupmannahöfn vegna luktaleysis og móti-umferðar hjólatúrum, og sem á það til að stíga ullarsokkum sínum ofan í harðfiskmylsnu, bleyta fæturna í slabbi og fara svo úr þeim í bíó og leysa úr læðingi einn öflugasta og óvenjulegasta fnyk sem mannkindin þekkir - ja, hun ma leva, til hamingju!

Jæja, nú er ég lögst til rekkju, ég er veik í dag, eflaust sökum hæsingskulda og hæsings spés, hehe.

p.s. Nýjar myndir er að finna á myndasíðu Söru - þar má sjá fleiri myndir af íslenskum snótum í gleðihug... já, hef verið soldið dugleg í djamminu svona í byrjun annar, en síðan tekur alvaran við, of course ;)

p.s.s. Hversu lengi, með góðri samvisku, er hægt að njóta góðvildar blikkandi kassastarfsmanns í matvörubúð sem lætur mann fá matvörur að andvirði 35 evra á 5 evrur? Er ég faktískt að stela með því að fara aftur þangað og vonast til að fá sama afsláttinn, eða er það bara hann sem er að brjóta lögin....?

2006-02-24T11:02:00.000+01:00

Þetta blogg er orðið eins og allt sem ég óskaði því síst. Krónólógísk upptalning á atburðum í lífi undirritaðrar, með tilheyrandi monti og metingi "Sjáiði sjáiði - ég gerði þetta! ég sá þennan!", og biðst ég afsökunar...

Ég hef ákveðið að halda áfram að búa í Frakklandi, ætla í Master á næsta ári í málvísindum...en er samt ekki búin að þrengja hringinn neitt meira. Og ætla jafnvel að vera hér í sumar, vinna á veitingastað eða eitthvað...
Ég er mjög inspireruð í textaskrifum þessa dagana, er með alls kyns óraunhæfar pretensjónir um að geta gert eitthvað við texta og lagstúfa sem ég sem, helst með plöggi gegnum alla þá tónlistarmenn sem ég þekki hérna í París. Sjáum hvað setur. Er eitthvað til sem heitir intellectual-paródískt-en-samt-alvarlegt-popp-rokk? Hmmm. já, Frank Zappa. Ekki slæmt....
Ég er heltekin af bandaríska The Office, finnst Steve Carell (40 year old virgin), sem leikur bossinn, alveg óstjórnlega fyndinn og frábær leikari, sem og sá sem leikur Dwight (sami karakter og breski Gareth)...
Ég er enn á Prince tímabili, er komin með leiða á allri annarri tónlist sem ég á og á, sem endranær, erfitt með að kynnast nýrri tónlist, oh the effort...

Ég mun eflaust hætta þessu bloggi bráðum. Mér finnst mjög óþægileg tilfinning að þurfa alltaf að vera kíkja hvort ég hafi fengið komment, eins og það sé einhver mælikvarði á gæði skrifa minna eða ríkt innihald lífs míns og pælinga. Ég held ég ætti kannski, eins og faðir minn sagði mér, að hætta þessum skrifum sem munu aldrei verða að neinu, og fara að skrifa eitthvað af viti. Skálda. Bulla. Skrifa eins og ég sé bara að skrifa fyrir mig og ekki fyrir vini og who knows? - undirförult lið sem var kannski með mér í grunnskóla og sem álpast inn á síðuna. Svo veldur allt mér vonbrigðum hvort sem er, á bloggvappi mínu. Mér finnst sjálfri að fólk skrifi ekki nógu oft (Sigga Dögg ekki meðtalin) og frústreruð hef ég einn fingur á músinni og einn á return takkanum því það er næsta víst að það sé ekkert nýtt af nálinni þann daginn. Í þetta tilgangslausa vapp fara mínútur og jafnvel tímar, og mig langar næstum því bara frekar að tala við fólk og spyrja það frétta frekar en að lesa um afdrif þess á vefnum. Biturð biturð.
Ég held nefnilega, í sannleika sagt, að ég hafi verið hamingjusamari og fullnægðari ung stúlka fyrir tíma þessarar tölvuvæðingar, áður en ADSL, msn, blogg og myspace byrjuðu að ryðja sér rúms í nauðsynjahring allra ungmenna. Í byrjun MH vaknaði ég á morgnana, borðaði grautinn minn, fór í skólann, kom heim og lærði án þess að vera alltaf að hlusta eftir msn sign-in hljóði eða kíkja á netið, las, skrifaði, málaði, hlustaði á tónlist og söng, borðaði, skiptist á upplýsingum við fólk í persónu eða í gegnum síma, og fór svo með því út um kvöldið í einn kaffisopa eða á kór- eða leikfélagsæfingu. Þetta var líka fyrir tíma DVD-a og ólöglegrar innhlöðunar. Ég verð að segja, og þetta stangast auðvitað á við álit litla guilty pleasure djöfulsins í mér, að jafnvel þótt Desperate Housewives, Sex and the City, The Office, America's Next Top Model og fleiri þættir hafi fengið mig til að hlæja og gráta og gnísta tönnum af spennu - þá væri ég vel án fíknarinnar, the cold turkey þegar allt efnið er búið og þú reynir að kreista allt út úr gamla stöffinu sem hugsast getur.
Já, við erum nefnilega kynslóðin sem getur ekki beðið. Við erum óþolinmóðasta kynslóð allra tíma. Við getum ekki beðið í 3 daga eftir að áþreifanlegt bréf berist okkur með pósti, við kjósum e-mail. Við getum ekki horft á myndirnar og sjónvarpsþættina okkar bara einu sinni í viku í sjónvarpinu, nei, við verðum að kaupa eða stela allri seríunni svo við getum svalað fíkn okkar í stóru magni. Við verðum að ná tali af einstaklingum nú og þegar það hentar okkur, því heimasími eða símsvari þýðir lengri bið....osfrv.

Það er nefnilega málið með allar þessar frábæru nýjungar, þær veita okkur í raun ómælda ánægju, en einhvern veginn skolast til það sem eiginlegt er manninum, eins og Voltaire skrifaði í Candide "Maður skal rækta garð sinn". Og við erum bara að kaupa plastblóm í stað þess að sá fræjum, people. Já, þetta var djúpt...
Þetta má samt ekki skiljast sem einhver "heimur versnandi fer" predikun. Bara lítil áminning um að láta ekki glepjast og gleyma því sem er mikilvægt.

2006-02-16T21:46:00.000+01:00

Ég er of löt til þess að skrifa lokakafla ferðasögunnar, það kemur seinna....
Myndir af ferðinni til Danmerkur verður vonandi að finna á síðu Elsu Maríu (og blogg, for that matter - ég væri til í að heyra hennar hlið á ferðinni...), en myndir af heimsókn mömmu og Gunnhildar og einstökum dugnaði í túristaskap má finna hér - Myndir

p.s. ég var að koma heim af djammi á aðalbarnum í París um þessar mundir - Paris Paris. Ég fór þangað með þremur ókunnugum stelpum sem ég kynntist á Pop In (og sem ég nú þekki betur). Þar voru ekki síðri menn en Sean Lennon og Vincent Gallo, sá fyrrnefndi var mjög spenntur fyrir einni stelpunni sem ég kom með og því settumst við á borðið hjá þeim. Þeir voru auðvitað umvafðir grúppíum, en við, sem algjörar non-grúppíur auðvitað, vorum einfaldlega svo góðlátar að eiga við þá nokkur orð :) Vince kallinn sagði mér að þeir væru á leið til Íslands eftir nokkra daga, þannig að þið klakabúar eigið eflaust eftir að heyra um komu þeirra, djömm á Kaffibarnum...etc. Eftir ansi banalt samtal við Bítilsson og Költmann smelltu þeir báðir á mig kossum á hvora kinn, kvöddu og hófu að tala við stóran blondínustúlknahóp. Þetta var frekar fyndið allt saman. Já...mér hefur alltaf fundist Vincent Gallo vera mjög sexy maður.... og sniðugur, sérstaklega eftir Buffalo 66. En jæja, ég er farin í háttinn.

2006-02-12T18:29:00.000+01:00

Ferðasaga - Þriðji hluti:
"Hópurinn" eins og hann kýs að kalla sig lagði af stað í langþráða ferð til Lárusar, öðru nafni Árósa. Við mættum galvaskar, mjög fashionably late, á Hovedbanegarden, daginn áður en stöðin var undirlögð af æstum múg yfir skopteikningunum frægu. Í lestinni voru vinsældir fjóreykisins mjög takmarkaðar, fólk var flest farið að stinga saman nefjum og baktala okkur, vegna þess að við fengum ekki sæti saman og báðum í sífellu fólk um að skipta um sæti svo að við gætum spilað Kana. Rut hafði ráð undir hverju rifi og dró fram danskan lakkrís og hugðist prumpa fólkið útúr básnum. Jæja, jæja, komum við ekki til Árósa og sendiherrann okkar, hann Helgi Steinar tók á móti okkur, leiddi okkur í gegnum þessa fögru borg og heim í 101 íbúðina þeirra Thorbjorns, sem er yndislega sæt, pottþétt, smekkleg og stílhrein, classy og já, var ég búin að segja sæt? Thorbjorn listakokkur galdraði fram tapasrétti fyrir sveittar og svangar píurnar, og sjentilmennirnar skenktu sem óðir væru rauðvíni, hvítvíni og bjór ofan í gapandi gin okkar áður en haldið var á djammið. Rut var uppáklædd sem jólasveinka, klædd frá toppi til táar í rautt og hvítt, hver mínúta með henni og hvert orð mælt af vörum hennar var sem síðbúin jólagjöf og erum við henni þakklát. Allavega, ...eitt sem ég hef uppgötvað í Árósum er að alvöru gæjar borgarinnar spila Fussball á börum, þeir urra og rymja eins og alvöru karlmenni, spenna hnefana með offorsi og rembast við að koma boltanum ofan í gatið. Á meðan þeir spila með einstakri fimi og stríðni með boltann fylgjast stelpurnar með úr fjarlægð, það er einhver undarleg kynferðisleg spenna í loftinu, líkt og spilið sé fyrsti hlutinn af forleiknum, og að hvert mark sé þrepi nær fullnægingu... já, þetta liggur í augum uppi, allavega fyrir svona dóna eins og mig. Ásta er allavega sannfærð, eftir Fimbulfambs spilið um jólin, að ég sé með sóðaheila. En á öðrum bar uppgötvuðum við hversu lítill heimurinn væri, því við rákumst á myndarlega salsastrákinn frá Kaupmannahöfn þar, og hann var m.a.s. í sama plöggskóla og Elsa María er heit fyrir, Chaos Pilot (er þetta rétt skrifað?), og hann var víst ekki salsaaðdáandi, heldur í heimildaleit fyrir lokaritgerð sína um kúbanska tónlistariðnaðinn.
Jæja, laugardagurinn var ekki amalegri heldur, genbrugsbúðir, design kaffihús, tsjill og svo annar ljúffengur kvöldverður í boði Mr. and Mr. Jamie Oliver. Appelsínu, sítrónu og rósmarínkjúklingur...mmmm.... og síðast en ekki síst - annað night out on Aros, hommabarinn Blender var virkilega skemmtilegur. Þar gaf að líta litríka mannmergð í trilltum dansi, og sem mig grunar að innihaldi nokkra liðugustu mjaðmaliði Evrópu - ég var blinduð af tækni og tilfæringum eins hommaparsins, sem voru sem klipptir út úr Britney Spears myndbandi, reyndi allt hvað ég gat að apa eftir þeim rassahristingar, hálskippi og hreyfingar sem hljóta að vera ólöglegar í mörgum þriðja heims ríkjum, en, allt kom fyrir ekki. Ég vildi að ég hefði verið með vídjókameru, þá hefði ég tekið þá upp og notað sem mitt eigið Jane Fonda workout vídjó á morgnana.
Jæja jæja, enn og aftur er þetta blogg orðið of langt. Ég neyðist til að halda áfram seinna, því móðir mín og Gunnhildur systurdóttir eru í heimsókn og margt þarf að gera. Þetta verður bara svona spennandi framhaldssaga... just you wait!

2006-02-09T22:22:00.000+01:00

Ferðasaga - Annar hluti:
Eftir 5 tíma seinkun og endalaust vesen vegna þokulæðu á Beauvais flugvelli, komst ég loks á leiðarenda til Kastrup, vílaði það ekki fyrir mér að spyrja snilldarlega leiða minna á franskdönsku -"Ja,....euh.....oui...euh....jeg vil....euh....ha...penge...ja, er der en ATM.....ici?... nej jeg mener...her?". Peningur fannst, lest og leiðin heim til Ástu, já já já. Elsa, Sigga og Álfrún tóku síðan á móti mér á Nörreport station og lögðu í að leita mér að kebab, því næra þurfti barnið. Í viðurvist dönskudúxanna tveggja og Kaupmannahafnarbúans braust fram keppnisskapið í mér, líkt og þegar ég þorði ekki út í ískalt Genfarvatnið forðum, en sá svo hálfníræða konu stinga sér út í, og ég var ekki lengi að skella mér (....hmm...kannski ekki eins aðstæður, en..allavega.) Ég mátti semsagt ekki gerast svo léleg að tala ensku við kebabarabann og pantaði kammó með ýktum hreim- sem einkennist af framstæðri staðsetningu neðri kjálka og rámri rödd sextugrar sveitakonu (sem ég hlýt að hafa pikkað upp af öllum hlustunarspólunum í dönskutímum). Eitthvað leist manninum á mig, og okkur, og vildi endilega sleppa því að láta mig borga og gefa mér í þokkabót viskíflösku. Tilboð þetta leist mér afar vel á, brosti og sagði "Ja, ja, selvfölgelig". Eitthvað virtust stelpurnar þó taka þessu illa, ópuðu "Nej, for fanden!" - ég var víst næstum búin að koma mér í danskan bobba, þeir vildu ekkert gefa okkur flöskuna, en kaupa drykkjufélagsskap okkar gegn niðurgreiddu kebabverði...
(smá editorial remark hérna, þessi saga verður löng, enn sem komið er sögunnar er ég búin að vera einungis tvo tíma á danskri grundu)
Ásta, sem var önnum kafin á deiti (without pleasure) kom hjólandi eins og lítill sirkusapi og leiddi fylkinguna í Kristianiu, þar sem ákveðið var að fara á jazzbar. Mjög lífrænn ilmur fyllti vit okkar (og brenglaði vit annarra) á barnum. Við fengum sæti við hlið tveggja mjög undarlegra týpna, svona á gatnamótum Steve-O úr Jackass og Oscar Petersons, sem hoppuðu um og rumdu, helltu bjór út um allt, réðust á píanóið og spiluðu þar til þeir voru reknir í burtu, kysstu og kjössuðu okkur stelpurnar til skiptis án mikils áhuga af okkar hálfu, sögðu íslensk orð á borð við "Snillingur" í tíma og ótíma og báðu um símanúmer Ástu, sem sagðist bæði vera lesbísk og að hún byggi á Nils Bohr institute. Við Sigga gerðumst líka lesbíur þetta kvöldið, höfnuðum karlmannlegri ást með ofsahita "Making love - to a man! hahaaha, þvílík fjarstæða". Rut uppgötvaði sæta kontrabassaleikarann í lok kvöldsins, klósettholan vakti ekki mikla lukku og Egill Álfrúnarmann var í gleðigír. Kvöldinu lauk með kaupum á kristíanísku rúnstykki. Einhvern undarlegan brúnan köggul mátti finna undir tönn og voru stöllurnar vinkonur mínar sannfærðar um að ég hefði gert kjarakaup (10 dkk) á ekta hippagleðigjafa. En við nánari rannsökun reyndist köggullinn vera rúsína :)
(guð minn góður, ég verð aðeins að fara að ritskoða mig, aðeins einn dagur búinn, 6 to go)
Fimmtudagurinn í stikkorðum: Roberts Kaffi, second hand búðir, H&M, "Vegamót" Kaupmannahafnar - sem spilaði Wham og Michael Jackson og þar sem ungur og fjallmyndarlegur maður við hlið okkar, sem skoðaði salsavefsíður, vakti athygli okkar... Kvöldið var sérstaklega vel heppnað, byrjaði á dásamlega delisíusum tælenskum mat, svo á svalandi hvítum bjór á Salonen, svo á heitasta heita staðnum í Köben um þessar mundir - "Rust". Þar var geðklofi sem sá um að þeyta skífum, vildi alls ekki verða við beiðni okkar um að spila Kiss með Prince, né vinsælt mainstream popp, því þeir væru með "strictly elektrónískt technotronic repertoire". Hann var ekki fyrr búinn að sleppa orðinu en ljúfir bassatónar "You'll be a woman soon" með Urge Overkill ómuðu í steríóinu. Þá fórum við og kvörtuðum, ég fékk ókeypis drykk til að sussa niður í mér reiðina og loforð frá aðstoðardj-num um að hann myndi hætta sér fyrir okkur og spila þennan alræmda koss. Sem hann og gerði. Og allt varð vitlaust í dansi. Rut var hins vegar á þessum tímapunkti önnum kafin við að berja af sér psýkópata sem hékk aftan í kálfum hennar og dróst eftir dansgólfinu. Hann var mjög "dangerously in love" maðurinn, því fyrir ástina sína, fegurstu konu í heimi, var hann reiðubúinn að verða niðurtraðkaður af margra tíma frústeruðum dönsurum frá Íslandi.
Jæja, ég held áfram með þetta seinna. Þá koma sögur af Árósum, og lokadagar mínir í Kongens Köbenhavn.

2006-02-08T10:43:00.000+01:00

Hinar fantasísku fjórar/ aka Hinar fjórar fræknu/ aka Ripp, Rapp, Rut og Yrsa/ aka Ida, Søs, Karin og Yrsa /aka Tvær á leið til New York í viðskiptaferð og tvær á leið á hokkíleik í Alaska..... hafa nú lokið stórkostlegri ferð sinni saman, og sit ég hér ein eftir á Amager hjá Ástu hinni skástu. En, first things first, ferðin mín byrjaði í London -

Ferðasaga - fyrri hluti:
Ferðin til London með Bryndísi systur minni var short but sweet, verslað var í Urban Outfitters, í HMV, H&M, ....drukkið kaffi í Borders bókabúðinni, í Starbucks, og alls staðar þar sem hægt var að svala kaffiþorsta fíkilsins hennar systur minnar, farið í dýrasta bíó á hnettinum, á tónleika með Beaux Arts tríóinu- þar sem hvert feilspor og skortur á dýnamík var skráð niður í hall of shame bók tóneyrnanna stálskörpu, tvisvar út að borða og í kokteila á Gírafanum og einnig á fleiri staði, gengið um kínverskt skreyttar götur borgarinnar, og síðast en ekki síst, prufuspilað hið fagra og hljómmikla Lupo selló (en sem stendur leyfist mér ekki að fjölyrða að nokkru leyti um afdrif þessa prufuspils...). Ferðinni lauk svo með fullkomnlega heilbrigðu og saklausu daðri við slagverksleikara í lestinni frá Waterloo Station til Parísar, svona rétt til þess að innsigla upphaf nýs tímabils í lífi mínu. Say no more. Ég er ekki mikið fyrir það að gerast persónuleg á þessum svokallaða bloggmiðli.
Jæja, stund milli "stríða" í París í einn dag. Þeim degi var eytt í 5 tíma langa promenade heiman frá mér, niður með kanalnum St Martin að Bastillunni, meðfram Signu í átt að Ile St-Louis, svo yfir í Ile de la Cité, og þaðan yfir til St Michel og inn í Lúxemborgargarðinn. Í kringum hálffrosna tjörnina, með glampandi sólina í augunum sat ég, eins og svo margir, á hægindastól, og ólíkt líklega flestum þarna, hlustaði í hundraðasta skipti á Raspberry Beret með Prince. Little Red Corvette átti líka sterka innkomu, þökk sé einkar lækri byrjun á texta: "I guess I should have known by the way you parked your car sideways, that it wouldn't last. See you're the kind of person that believes in making out once, lov'em and leav'em fast". Prince hefur fylgt mér allt þetta ferðalag, ég er gripin einhverri sterkri löngun til þessa manns sem næði mér upp á nafla, mig dreymdi m.a.s. draum um að ég væri bakröddin hans....with relish, eins og Rizzo sagði forðum... Þetta æði mitt reyndist vera eða verða æði hinna stelpnanna líka, og getum við með sanni sagt að Kiss hafi verið lag ferðarinnar - því hvar sem við stigum fætinum var plötusnúðurinn fenginn til að spila þennan rytmíska koss, við taumlaus fagnaðarlæti hinna fjögurra fræknu....

Jæja, aðalferðasagan - seinni hluti- kemur seinna, ég á bara einn og hálfan dag eftir í Kaupmannahöfn, og hyggst ekki eyða honum fyrir framan tölvu.

2006-01-28T13:47:00.000+01:00

Búin í prófum!!!
Pínlegustu prófavikur lífs míns eru afstaðnar, þegar ég hugsa um þennan tíma grípur mig svipuð tilfinning og þegar maður er veikur, með tíða- eða höfuðverk, liggur þarna í einhverju eymdarástandi og sér ekki fyrir endann á því - þá nær minnið ekki einu sinni að fiska upp hvernig það er að vera ekki veikur, ekki þjáður. En um leið og verkjalyfin eru farin að vinna á tíðaverkjunum eða þegar hitinn er genginn niður eftir skæða flensu þá gleymir maður algjörlega fyrri þjáningum sínum (og öllu því sem maður lofaði upp í ermina á sér í móki) eins og þær hafi aldrei verið til. Próf? Hvaða próf?
Ég er semsagt á leið upp í lest í gegnum Ermasundið eftir rétt rúman klukkutíma. París-London-París-Kaupmannahöfn-Árósar-Kaupmannahöfn-París á einni viku. Nú hefst leikurinn "Hvar er Yrsa?" - og getiði nú, skráið dagsetningu og tíma....nei..... grín.
Ég hef sagt það og skrifað að árið 2005 var ekki mitt besta ár, ég sé önnur ár í hyllingum miðað við þennan óargatíma, og hugsa með einskærum hlýhug til ársins sem er að byrja, og sem hingað til hefur ekki brugðist mér, byrjar ansi hreint vel...... 2006 - keep rocking!

2006-01-23T18:15:00.000+01:00

4 dagar í prófalok, 3 próf eftir.
Tilhugsunin um frí, frelsi, Danmörku heldur í mér lífinu...
Ég hef enga löngun til að blogga þangað til ég er laus úr prísund. Ekkert skemmtilegt að vera ég núna.
yrsa

2006-01-17T20:15:00.000+01:00

Jæja fólk, þið voruð ekki eins hrifin af brjóstastaðreyndum og ég hélt, hmmm... ég b(r)jóst við kommentaflóði.... eða kannski er ég bara að ofmeta skemmtanagildi alls lesefnis annars en skólabóka. Á þessari prófavertíð virðist ég hafa mikinn áhuga á lélegu sjónvarpsefni, blogglestri ókunnugs fólks, google leit að öllu sem gæti hugsanlega verið að mér, þörf fyrir að mála mig og horfa í spegil og vera ekki svona lærdómsmygluð, að vaska upp strax eftir matinn- áður en þarf að tæta upp teflonið á pönnunni eftir harðnaðar leifar, og að gera alls konar hluti til að komast hjá því að þurfa að byggja mér trausta framtíð. Hvílík martröð, þessi framtíð.
Náin framtíð er þó líkari draumi en martröð. Eftir prófalok munu 4 villtar og galnar stúlkur halda á danskar slóðir og sækja annað villt og galið fólk heim. Minnir mig á Interrrail ferðina 2002, good times....ég var einmitt að borða ravioli uppúr dós í kvöld, "réttinn" sem Elsa mælti svo ákaft og eftirminnilega með og eldaði þegar við vorum í Bordeaux. Fyrir ferðina verð ég þó að lappa aðeins upp á dönskukunnáttuna, ég hef ekki gert annað undanfarin ár en að hlaða á mig nýjum tungumálum, frönsku, spænsku, ítölsku, latínu... og fleygja dönskunni neðst niður í ruslaskúffuna, en nú, á 9 dögum skal hún, eða að minnsta kosti að hluta til, verða endurheimt. Heit kartafla í munni, rugbrod, flodeskum.....her kommer jeg!
Þar til næst, ég ætla að finna eitthvað óþarft að gera.

2006-01-13T20:47:00.000+01:00

Af öllum heimsfrægum pörum þá er eitt par sem er manna þekktast, bæði tvö eru öfunduð vegna fegurðar þeirra, kynþokka og óbilandi samstöðu, altrúisma og ýmissa góðgerðastarfa, þau eru á milli varanna á öllu ungu fólki, þau veita þeim innblástur og sjá þeim fyrir skemmtilegheitum á þessu æviskæði nýrra uppgötvana og þroska.

Nei, ég er ekki að tala um Brad Pitt og Angelinu Jolie.
Heldur brjóst. Kvenkyns líffæri. Plain old titties.

Já,.... ég rakst á ansi fróðlega heimasíðu sem heitir www.007b.com og fann ógrynni af upplýsingum um brjóst, aka júgur, aka túttur, aka jússur, júllur, svalir,........

Það er margt sem fer í taugarnar á mér varðandi umræðu um brjóst, mér hafa alltaf fundist margar umræður í sambandi við þau, stærð þeirra, "tilgang", kynlíf og svona misconceptions um geirvörtur afskaplega pirrandi, og hér fann ég svör við mörgum spurningum.
Ég stal þessu beint af síðunni og hafði ekki fyrir því að þýða, þetta er soldið langt, ég biðst forláts...

"So are breasts sexual?"
"this is what breasts are: special feminine body parts that can produce milk.
We are not saying that men can't appreciate woman's breasts as feminine and beautiful body parts - as ornaments - or that breasts wouldn't take part in the man/woman relationship. We are saying breasts are NOT supposed to be some kind of a 'turn-on', a special obsession point for men. It's not men's fault though, if they think so, because they have been culturally conditioned to see it that way. "

Og misskilningurinn með geirvörtur...aaah
"Nipples - erogenous zone?"
"Basically it is the skin that feels the touch, and loving touch on the skin releases oxytocin in us and makes us feel good. Then it is the mind that controls sexual arousal. The mere touch on skin does not cause sexual arousement without other factors. So breasts can be an erogenous zone for some, just as neck, ears, belly, thighs, etc. can be - and for some people they are NOT an erogenous zone. Nipples are very sensitive since they have lots of nerve endings. And true, touching them can be arousing in a sensual circumstance. Sexuality is in the mind. Whether nipple stimulation is arousing or not depends on the woman's mindset. If it is a sexual situation, and she believes touching nipples is part of that, then it can be arousing. And, the oxytocin released can further help that feeling."

Brjóstahaldarar
- (þessi partur er mjög fræðandi, ég hef ekki farið í brjóstahaldara síðan ég las greinina, það er svo auðvelt að sannfæra mig..l..haha)
"A sexual garment: its main purpose is to emphasize the sexual nature of breasts.
When you take your bra off, do you feel something similar to the feeling when you have eaten your belly full at a restaurant, and you loosen your belt a little?
Why do you wear a bra? "Because breasts need to be supported."This is largely a myth: "...wearing a bra... has no medical necessity whatsoever", says Susan M. Love, M.D in her "Dr. Susan Love's Breast Book". Breasts were fine before the invention of brasserie Sagging or drooping of breasts is a natural, inevitable process that happens to all women at some point - except those with fairly small breasts. The most notable sagging happens with the process called breast involution, but breasts can start drooping a little at any age, because they do NOT have muscles in them. They have ligaments and connective tissue. When the gravity pulls the breasts down, those ligaments and the skin can stretch, and so the breast then droops. This depends on the elasticity of your skin and of your ligaments, as determined by your genes and diet, and also on normal aging processes. Obviously large breasts will sag easier since the gravity is pulling them down more There is no published medical literature showing that bras prevent sagging. Even the bra industry seems to know this. However, there is some support for the idea that breasts in bras actually sag more (when bra is taken off). How could that be since the main idea of bras is to lift the breasts upward? The main idea is that the ligaments which support breasts in normal circumstances, would atrophy (get thinner and weaker) when breasts are immobilized within bras and don't have to bear their own weight."

..og krabbamein:
"Bras exert enough pressure to the breast and surrounding areas to inhibit the flow of lymph, which then causes toxins and other waste material to remain in the breasts instead of being flushed out.
It is true that bras do not cause breast cancer per se, but ill-fitting, too tight bras can help cancer growth since they can prevent your body from excreting dangerous cancer-causing chemicals and they restrict the lymph flow in your breasts."

Já, ég vona að þetta hafi verið fræðandi lesning fyrir ykkur stúlkur, og ef hingað inn slæðast einhverjir karlmenn, ja, þá hafið þið eflaust gott af þessum upplýsingum líka.
p.s. Tékkið á myndagalleríinu á síðunni!!

2006-01-10T18:01:00.000+01:00

Þessa dagana eru ólíkar spurningar sem vakna, valda mér hugarangri og krefjast svara:

- Spurningin sem ætti að hvíla á mér: "Hvernig myndirðu lýsa stjórnarskipulagi og pólitík Vestur-Þýskalands (á dögum múrsins)?
- Spurningin sem raunverulega hvílir á mér: "Hvað á ég að gera í þriggja vikna fríinu mínu, frá 27.janúar - 19.febrúar???"

Það veitir mér ómælda huggun að vita að handan prófanna er frjáls tími, upplagður í einhverja stórkostlega skemmtilega upplifun, til dæmis fara til Danmerkur, eða til Þýskalands....Eða eitthvert lengra í burtu? Til Bandaríkjanna? Eða ferðast innan Frakklands? Eða jú auðvitað, vera um kyrrt hér í París til að taka á móti gestum??? - Mamma, þú ert nú þegar bókuð :) check!

Þetta er mjög flókið umhugsunarefni, ég ætla að taka niður nokkrar glósur, setja upp beinagrind í Excel og vonandi get ég fundið svarið að lokum.

2006-01-07T16:12:00.000+01:00

Mér leikur forvitni á að vita hversu margir myndu hoppa hæð sína af gleði ef spilið Fimbulfamb yrði endurútgefið. Verður ekki bara að safna undirskriftum og skora á útgáfuna að gefa það út??? Ég veit ekki hversu oft ég hef talað um þetta við fólk og allir eru mér sammála um þetta. Útgáfan gæti ekki mögulega tapað á því.....eða hvað? Kannski þekki ég bara yfirmáta skyniborið fólk sem hefur fjölskrúðugt hugmyndaflug og finnst gaman að leika sér með orð og merkingar.....kannski eru ekki allir svona. Hmm...erfitt að trúa því samt.

Ég fletti um daginn upp í Plebbabók Jóns Gnarr, sem ég gaf föður mínum í jólagjöf fyrir nokkrum árum, og fann í henni bæði blöskrandi sannindi ("þú ert plebbi ef... þú hefur tippað/þú ert vandræðalegur innan um vangefið fólk"/....etc) en annað sem ég gerði mér ekki grein fyrir að gerði mig að plebba - "þú ert plebbi ef... þú hefur farið í Smáralind/ef þú átt gsm-síma") en er samt að nokkru leyti satt...
Í gær fór ég að hugsa um hluti sem ég hefði sett í mína Plebbabók, (og bið ég alla þá sem gerast sekir um eftirfarandi hluti að örvænta ekki, no pun intended, það býr lítill plebbi í okkur öllum) :

Þú ert plebbi ef þú/þér:
- safnar óuppteknum gosflöskum
- átt jólagardínur
- verslar í heildsölum
- bloggar
- kynnist fólki á djamminu í Reykjavík
- segir "heyrustum" í staðinn fyrir "heyrumst"
- kallar ókunnugt fólk "elskan", "kallinn minn", "vinan" eða "vinurinn" (aldrað fólk sleppur)
- finnst "Stella í Orlofi" eða "Heilsubælið" fyndin mynd/þáttur, eða yfirhöfuð nokkuð sem Edda Björgvins, Halli, Laddi eða Gísli Rúnar koma nálægt.
- ert stoltur af Ungfrú Heimi og finnst í alvörunni að fallegt fólk sé best til þess fallið að vinna góðgerðarstörf.

Svo var ég komin með fullt af öðru, en ég gleymdi því. Endilega, bætið á listann, þetta er gaman.... gaman að vera soldið vondur.

Já, sólong, ég er að byrja í prófum bráðum, þarf að halda áfram að læra.

2005-12-31T14:22:00.000+01:00

Nú er gamla árið að líða. Verið er að skilja vatnið frá matarlíminu og mæla ógrynni af rjóma ofan í skringilega löguð föt, beinlausir fuglar fljóta um, strengdir í tvinna, í rauðvínsbrúnsósunni....gömlum dönskum uppskriftum sem ratað hafa inn í þessa fjölskyldu fyrir hálfri öld er blessunarlega haldið til haga, því við kunnum jú öll að meta fyrirsjáanlega árlega atburði - sem verða að gerast samkvæmt fyrirfram ákveðinni áætlun, rétt eins og í fyrra, og í hitteðfyrra.... Það hlýtur að vera eitthvað huggandi og "heimakært", nostalgískt og hátíðlegt við það að borða aðeins rjómarönd með karamellusósu á gamlárskvöld, en ekki oftar, jafnvel þótt öllum finnist hún hið mesta lostæti.
Annaðhvort er þetta mannlegt eðli okkar allra, eða mismunandi eftir fjölskyldum, en ég veit það fyrir víst að ég er algjör afturhaldsseggur þegar kemur að hefðum, engar nýjungar, takk. Ég myndi yfirhöfuð skilgreina mig sem traditionnalista, gærdags-nostal"geek", púrítana þegar kemur að málfari og þróun þess, íhaldssama þegar kemur að listsköpun....

Í annað, ég verð að segja að mér finnst óneitanlega skemmtilegra að spila alvöru spil eins og Trivial Pursuit eða Fimbulfamb með fjölskyldu eða vinum - heldur en að taka þátt í hinu ráðvillta og óskiljanlega spili sem djamm heitir, þar sem öll peðin eiga ekki sama rétt til leiks, þar sem sumum eru úthlutuð "forréttinda"spil og fá því að færa sig áfram um 10 reiti og beint inn á skemmtistaðinn (sem er lokareiturinn - meint fullkomin lífshamingja og skemmtun, en þá er einmitt leikurinn búinn og allt er á enda), á meðan hin peðin færast hægt og bítandi áfram um einn reit í einu án þess að rengja leikreglurnar.
Í jólafríinu spilaði ég Scrabble, fékk alla góðu stafina en enga sérhljóða, en endaði í öðru sæti; "Hver er Maðurinn?" var einnig vinsæll leikur meðal barnanna, sem þó áttu erfitt með að geta upp á "Að horfa á myndband-manninum" á vídjóspólunum; Trivial hjá Auði var sérstaklega spennandi, brúna og ljóta liðið sigraði með glæsibrag með svörum eins og "Sri Lanka" og "Ítalía"; Ásta Hannesdóttir náði vart andanum yfir gerviskýringunni "feitur" í Fimbulfambi, Yrsa var klámfengin og klúr eins og venjulega og voru flest hennar svör tengd endaþörmum, hægðum, kynlífi og líkamspörtum. Þess má einnig geta að í fyrsta sinn í sögu þessa leiks (allavega svo lengi sem ég hef spilað hann) gat ég upp á réttri skýringu orðs. Orðið var "úriðugur" (var það ekki annars, Auður?) rétt svar var: Bráðlyndur, og mitt svar var "skapbráður". Auður Magndís fambadrottning sigraði þó spilið og átti kröftugan endasprett. Aðalblöffari kvöldsins var þó Helga Ólafsdóttir, sem í 50% tilvika giskaði á eigið svar (stundum hélt hún meira að segja að það væri rétt svar...hahaaha).

Já, lífið er spil, sagði stúlkan og hætti að blogga, tók upp slefandi barn með kúkarass, svo foreldrar þess gætu spilað sónötu eftir Þórð Magnússon kompósitör með meiru...

2005-12-23T15:20:00.000+01:00

GLEÐILEG JÓL!

2005-12-18T19:40:00.000+01:00

Þar sem ég er svo spúggulegur bloggnýgræðingur leyfist mér að herma eftir öðrum og gera sniðuga hluti á síðunni minni. (Aðallega til að fá fólk til að kommenta auðvitað, smá egó-búst ætti að hrista til í fjöldanum) Hér er semsagt...

Leikur

Skrifaðu nafnið þitt í kommentakerfið og...

1. Ég segi þér eitthvað handahófskennt um þig.
2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig.
3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig.
4. Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína af þér.
5. Ég segi þér eitthvað sem meikar bara sens fyrir mig og þig
6. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef velt lengi fyrir mér um þig.

(þeir sem þekkja leikinn munu sjá að ég hef sleppt sumu, fannst ekkert sérlega skemmtilegur dýra-liðurinn.

Play along.
Yrsa

p.s. Harmonikka, that bitch, er búin að eignast 6 litla og sæta hvolpa. Ótrúleg ógæfa virðist samt fylgja þeim, því þeir eru allir blindir :(

2005-12-16T12:25:00.000+01:00

Komin heim til Íslands.
Á fornar og nýjar slóðir, því í ár ver ég fyrstu jólunum mínum nálægt heimsskautsbaug. Hitastigið er -9 gráður en það er bara frískandi ef maður fer í kraftgalla utanyfir náttkjólinn og fer út með hundinn að kúka. Yfirleitt tek ég upp mjúkar hægðirnar í plastpoka, en í morgun var freistandi að skilja þær eftir í frostinu og sjá hvernig þær þróast yfir daginn, kannski fer ég og kíki á þær seinna í dag. Ég svaf í rúminu mínu trausta og góða í nótt, með íslenskan dún yfir mér og ódýran hita frá ofninum, sem vermir og brennir fæturna á manni, en samt gat ég ekki sofnað. Ég er orðin vön skökkum og gömlum rúmum, sem í hefur myndast dæld í miðjunni, eins og því sem gamli herrann heitinn sem átti íbúðina okkar Söru svaf í. Ég er líka orðin vön köldum gólfum og upphitun einstakra herbergja fyrir einstaka notkun, og því að fórna algerlega þessum munaði á nóttunni þegar maður er hvort sem er í einhvers konar dofnu alter-ástandi. Það er skrítið hvernig maður getur vanist því sem slæmt er og átt erfitt með að taka í sátt aftur það sem gott er.
Við bíðum hér óþreyjufull eftir fæðingu nýrra fjölskyldumeðlima, þríburum, fjórburum eða sexburum, enginn veit. Móðirin, sem var barn síðast þegar ég sá hana, er nú orðin þroskuð kynvera og þykist ég sjá á henni einhvers konar superior-svip, eins og hún hafi áorkað hlutverki sínu í lífinu og að ég sé enn ráðvilltur unglingur með enga mjólk í brjóstunum. Ég slökkti á heilanum á mér í rúma 4 tíma í gær og var passívt starsýnt á heimskupör hjónanna, sem nú eru skilin, Nick og Jessicu, hló af og til yfir töktum Mike Myers í annars slappri mynd, A view from the top, og skipti aftur og aftur um Sky stöðvarnar fimm hundruð og fimmtíu, borðaði á mig gat af Lindor kúlum (sem ég eitt sinn kalífíeraði sem betri en fullnægingu, en, ég tek það hérmeð aftur. Þessari fullyrðingu var líklegast slegið fram áður en samanburður gat talist fullnægjandi).
Ég þarf að skila ritgerð í dag, um Ashes To Ashes eftir nýkrýndan Nóbelsverðlaunahafa Harold Pinter, þarf líka nauðsynlega að baða andlit mitt í snjó, eins og ég gerði þegar ég var lítil stúlka í Garðabænum - það var algengur leikur okkar vinkvennanna að taka tímann hver gæti verið lengst með andlitið í snjógröfinni og sprengt flestar háræðar í andlitinu með kuldanum. Stundum þóttumst við líka vera fórnarlömb snjóflóða.
Jólin eru svo sannarlega að koma, ameríska smákökubókin hefur verið tekin upp og áður en langt um líður koma gamlar spurningar upp í hugann, eins og "Mamma, hvað er nutmeg? En shortening? En Buttermilk?" Ég hef nú lært ýmislegt í bökunarbransanum frá því ég var 6 ára og vildi sanna fyrir Ástrósu vinkonu minni að ég kynni svo ensku, þýddi (á sama monttímabili og þegar ég þýddi ótextaðar Disney-myndir fyrir vinkvennaskaranum: play - pása - útskýra hvað er að gerast - play)uppskrift á súkkulaðiköku á íslensku og útkoman varð hin athyglisverðasta, aðallega vegna þess að efsta lagið samanstóð af bleiku kertavaxi...hmmm....
Take care. Headed for essay writing....
P.S. Guðrún Lára söngfugl og vinkona á allan stuðning minn í Idolinu í kvöld. Gangi þér vel elsku stelpa. X-Guðrún Lára!!!

2005-12-10T17:15:00.000+01:00

Hvað er fyndið?
Ja, til dæmis Young Frankenstein... Ekkert jafnast á við bullhúmor snillinga eins og Mel Brooks, Gene Wilder og Marty Feldman. Eða jú, sumt jafnast á við það, en, þið vitið hvað ég meina...
Ég elska brandara sem eru í sjálfu sér ekkert fyndnir einir og sér, en sem verða kómískir þegar búið er að endurtaka þá nokkrum sinnum. Dæmi: í ofangreindri mynd, alltaf þegar Frau Blucher er ávörpuð eða um hana talað hneggja hestarnir fyrir utan kastalann.
Önnur mynd þar sem keimlíkir brandarar koma fyrir aftur og aftur er Airplane,- "How about a cup of coffee?", eða "This lady has to be gotten to a hospital. . ." - "A hospital . . what is it?" - "Its a big building with patients, but that's not important right now. "
Ég er í algjöru bullstuði þessa dagana, er búin að horfa á fullt af Monty Python's Flying Circus þáttum sem ég hafði ekki séð (til dæmis þennan með stórkostlega sketchinum um banvæna brandarann ) og ætla að reyna að útvega mér How to Irritate People með John Cleese... endilega, komið með ábendingar fyrir smá jólagláp í nýju tölvunni minni:)
Ég var líka að skoða síðuna www.moviewavs.com, hún er ein af mörgum svona hljóðsíðum með frægum frösum úr alls konar bíómyndum....maður getur algjörlega týnt sér, sumar myndir eru bókstaflega þarna í heild sinni...

Já já...en annars þá er ég á leiðinni heim í jólafrí á mánudaginn 12., verð bara í 3 daga í Reykjavík til að byrja með, þannig að ég ætla að taka Arngunni systur mína mér til fyrirmyndar og byrja að skipuleggja tíma minn vel, kaffihús klukkan 15.15 með X og Y, ...etc. Ég tek semsagt við pöntunum um tíma fyrir þá sem vilja.

2005-12-06T21:53:00.000+01:00

Nýjar myndir, aðallega af partýum í nóvember og desembermánuði er að finna hér, vera má að ég þurfi að minnka sumar þeirra, því þær taka óratíma að hlaðast niður í fullri stærð...
En allavega, hér er smá sýnishorn af partýi síðastliðinn laugardag:

Þakka öllum sem komu fyrir mikið gaman og vil við þetta tilefni veita Jean Francois nafngiftina "Gleðistólpi kvöldsins". Til hamingju J.F!

2005-12-03T12:09:00.000+01:00

Ég hef loksins slegist í för með samtímamönnum mínum og fest kaup á flökkuheila. Hann heitir hinu fagra nafni Acer Aspire, nafnið er einkar vel valið, enda er þetta silfur/stállitur gripur sem sogar að sér og dælir inn upplýsingum með þau háleitu markmið að miðla þeim til eiganda síns. Okkur kemur mjög vel saman, fyrir utan hugsanlega tungumálatálma, eins og eðlilegt er meðal fólks af mismunandi uppruna. En, með Acer mínum verð ég bara að læra inn á skipanirnar hans, takkana hans, og að muna að "a" er ekki alls staðar "a", og "q" "q".

Hér má sjá dýrgripinn, og eina af fjölmörgum myndum sem ég tók í nýlegu skotveiðiferðalagi mínu til Alberta í Kanada.

2005-11-30T11:12:00.000+01:00

Í gær var okkur boðið í afmælissamkvæmi hjá Andy, amerískum strák með mér í skóla. Þar var fólk af mismunandi uppruna, tvær stúlkur sem áttu sóvéskar rætur og sameinuðust í rússneskum söng til að fagna afmælinu. Þær voru afar hugljúfar og sætar, sungu í röddum og létu afmælisbarnið teiga allt rauðvínsglasið sitt(sem ætti auðvitað að vera vodka í Rússlandi, en,....when in Rome...) á meðan þær klöppuðu og stöppuðu samkvæmt gömlum sið. Hvort það var afbrýðisemi af minni hálfu að við Íslendingar skyldum ekki eiga slíkan sið, hvort það var athyglissýki eða einfaldlega flipparinn sem vaknaði í mér, þá ákvað ég að ljúga að fólkinu að við ættum okkur líka afmælissið, sem gengi út á það að bera afmælisbarnið í kóngastól á meðan við syngjum hástöfum "Fatlafól" (og já, ég útskýrði textann). Þegar laginu lyki ætti hann að drekka rauðvínsglasið á hvolfi. Við gerðum þetta, við heldur dræmar undirtektir. Fólki fannst heldur siðlaust að syngja lag um fatlaðan mann sem kremst undir valtara, ekki beint í anda afmæla. Mér fannst þetta mjög svo skemmtilegt uppátæki, en ég er ekki viss um að nokkrum öðrum hafi fundist það...ekki einu sinni Möllu og Söru sem ég skyldaði til þátttöku. Back me up here people - fyndið og flippað grín sem meiðir engan eða siðlaust og særandi grín fyrir hinar stelpurnar sem voru svo einlægar í söng sínum?

2005-11-25T10:47:00.000+01:00

Ég er með fréttir: ég er byrjuð í fótbolta, æfi á mánudögum og miðvikudögum með háskólaliðinu. Frakkland er ekki þjóða þekktust fyrir sterka kvennaknattspyrnu, þannig að mín fortíðarfimi er enn góður og gildur peningur hér og jafnvel þótt ég nái aldrei að hlaupa í vörn sökum þolskorts og skjóti alltaf langt yfir markið, þá er ég samt ein af þeim bestu (yey!) "In the country of the blind, the one eyed man is king"... ég segi ekki annað.
Meira um þetta seinna, ég er á leiðinni í 4ra tíma ritgerðarpróf.

2005-11-22T09:32:00.000+01:00

Ég hef ákveðið að lýsa skólanum mínum í máli og myndum (hugmynd stolin og breytt lítillega, af bloggi Bryndísar og Orra), til þess að sýna ykkur á Íslandi, sem vön eruð módern plaststólum og borðum og tilheyrandi köldum ljótleika (no offense, við Íslendingar gátum ekkert gert að því að vera ekki menningarlegir heimsborgarar á miðöldum, og jafnvel fram til dagsins í dag) í hvernig stofnun ég sæki dag hvern fróðleik heim.

Á leiðinni í skólann, hér er gatan mín, Rue du Faubourg St-Martin, sjá má Ráðhús 10.hverfis á vinstri hönd. Ég bý í götu þar sem eru einungis kínverskar barnafataheildsölur og afrískar hárgreiðslustofur.
Þetta er ein hliðin á Sorbonne háskóla, þar sem ég geng inn á morgnana. Fyrir framan er mikið um að vera, á Place de la Sorbonne, mikið tourist trap, ljósmyndasýningar og kaffihús sem okra svo sannarlega á fátækum nemendunum.
Og önnur hlið, þetta er mynd af mynd (sem ég fann á fyrrnefndri ljósmyndasýningu), ég vona að höfundurinn rambli ekki inn á þetta blogg og kæri mig fyrir stuld...
Verðirnir sem vakta skólann, biðja um skilríki i hvert sinn sem maður fer inn, og leita í töskunum manns.....sem getur verið mjög seinlegt og pirrandi á leið í tíma. Þeir sáu mig taka mynd af sér og urðu brjálaðir, eltu mig inn og vildu taka af mér vélina.
Hér er steinvölulagður "garðurinn" í miðjunni, kapellan sem Richelieu lét byggja á 17.öld, þar sem nemendur hittast í eyðum og spjalla...
Klassísk málaralist prýðir veggina, upprunaleg verk má finna bæði utan á og inni í byggingunni, eitt þeirra er til dæmis pointillistískt verk varðveitt í glerbúri rétt hjá klósettunum og kaffi-og nammivélunum...
Langir gangar, allt upprunalegt, dimmt og drungalegt. Allt er "skipulagt" samkvæmt flóknum og óáreiðanlegum kerfum, stigar A,B,C,D... og svo eru númer kennslustofanna í algjöru f***i, stofur 100, stofur 300 og stofur 600, ekkert endilega á fyrstu, þriðju eða sjöttu hæð...þetta er eins konar darwinískt survival of the fittest - "munt þú finna stofuna þína?"
Og strembnir stigar völundarhússins eru ætíð kvöl og pína.
Þetta er önnur mynd af mynd, því mig vantaði svo eina af kennslustofu. Svona eru margar þeirra, eins og málverk, eða kirkjur. Á þessari síðu fann ég mynd af Amphithéatre Richelieu. Í þeirri "stofu" gleymi ég stundum af fylgjast með því sem kennarinn segir og horfi upp í hvelfingarnar, les latneskar áletranir.....og kvarta yfir því að hafa ekki borð til að skrifa á :)

Jæja, þetta er skólinn minn.
Yrsa

2005-11-18T18:51:00.000+01:00

Aðallega til að þurfa ekki alltaf að horfa upp á sömu gömlu færsluna frá því fyrir viku, blogga ég í dag. Ég var búin að ætla mér að herma eftir Bryndísi og taka myndir af leið minni í skólann og skólanum sjálfum, var meira að segja búin að taka myndirnar, fá skammir og hótanir frá hinum ýmsu vörðum Sorbonne háskóla, en, þær verða að koma seinna, því ég á ekki snúru sem tengir vélina við tölvuna, verð að finna út úr þessu.

Annars er það að frétta úr skólanum að (hmmm, ef ég hugsa út í það, þá tala ég eiginlega aldrei um skólann, skrítið...) bókmenntakennarinn minn bar mig saman við Victor Hugo eða Charles Dickens út af ansi djörfum og einörðum fyrirlestri sem ég hélt um The Moonstone, eftir Wilkie Collins í dag. Þar var ég komin út í mjög langsótta symbólík, þjóðfélagslega krítík og kynferðislega undirtóna, hliðstæður, tákn.....etc....en það gekk vel. Ég var búin að kvíða þessum degi í allt haust, einhverra hluta vegna þykir mér skelfilega ónotalegt að standa fyrir framan 30 manns og tjá mig á máli sem ég veld ekki eins fullkomnlega og allir hinir í bekknum (hvers konar lógík er það að geta ekki talað jafn góða frönsku og fólk sem hefur búið hérna 20 árum lengur en ég?!) - einn af mínum höfuðkomplexum er að uppgötvist að ég sé útlensk, ég verð bara að viðurkenna það. Ég vil vera innfædd hvar sem ég fer.

Annars stend ég í því að hreinsa út úr gömlum skúffum í heilanum á mér til að búa til pláss fyrir merkingarfræði og rökfræði(semantics - logic) í málvísindum, latínu, upphaf sakamálabókmennta, samanburðarmálfræði frönsku og þýsku, þýska þjóðmenningarsögu, og breska leikritun eftir '68 í enskutímum (þar sem gæti auðveldlega leiðrétt kennarann þegar kemur að sagnbeygingu eða framburði - en ég geri það samt ekki :))Já, ansi alþjóðlegt og óhefðbundið námsefni, seinni önnin verður aðeins þjóðræknari hinu stóra Hexagoni.

Ég kem heim um jólin þann 12.desember, skrópa í heila viku í skólanum til að geta verið viðstödd fæðingu fjórbura í fjölskyldunni, þetta verður meiriháttar upplifun. Ég mun skipta tímanum bróðurlega milli höfuðborga suðursins og norðursins, verð fyrir sunnan frá 12.-15, og svo aftur frá 27.-3.jan. Hikið ekki við að halda partý eða skipuleggja önnur skemmtilegheit í samræmi við þessar dagsetningar....:=) haha...

2005-11-12T15:48:00.000+01:00

"So you think you can dance"

Sara sagði mér frá þessum þætti, og þakka ég henni hjartanlega fyrir það. Þetta er nokkurs konar Idol keppni í dansi, nema hvað það eru að mínu mati (kannski af því að ég er enginn sérstakur connoisseur í dansheiminum) hlutfallslega fleiri talentar sem komast á svið en í söngkeppninni. Þarna er fólk sem hlýtur að hafa slitið liðbönd og vöðva eða skorið úr sér rifbein til að líða svona um dansgólfið, lipurt og liðugt eins og jello-gúmmíkallar. Alltaf eftir svona dansþætti eða myndir fæ ég þessa úr-tengslum-við-raunveruleika-bjartsýnishugdettu að ég sé ægilega góður dansari. Þessi sannfæring mín slævist svo samfara hægu sigi niður draumaklett, og drepst þegar fætur snerta jörðu. Svipuð tilfinning grípur mig þegar ég dáist að fegurð leikkvenna í bíói. Þá nær fegurð þeirra á undarlegan hátt að yfirfærast á mig, áhorfandann og í tæpa tvo tíma líður mér eins og ég sé Scarlett Johansson til dæmis, svo rennur víman yfirleitt af mér áður en heim er komið úr bíóinu.

En annars, þá hef ég ekki frá mörgu að segja, öðru en því að lífið leikur við mig hér í París, ég er að sannfærast betur og betur um ágæti þessarar borgar (þrátt fyrir yfirvofandi skrílslæti og pólitískan skandal), það er allt hægt að gera, manni á aldrei að þurfa að leiðast. Og í gær þá gerðist það bara - ég varð ástfangin af París. Með "Rebellion" með Arcade Fire í botn í eyrunum dansaði ég og söng hástöfum niður myrkvaða og lögreglu-vaktaða Champs Elýsées. Það þurfti ekki meira til, mig langaði til að kyssa löggurnar, hoppa á milli reykháfa, klífa Eiffelturninn og vatna-skíða aftan í Flugu-bátunum (bateaux-mouche) á Signu.

2005-11-07T10:42:00.000+01:00

Óeirðirnar í París
Í gær voru tölurnar þessar: Yfir 1500 bílar brenndir, 186 manns í gæsluvarðhaldi og 34 lögreglumenn slasaðir á 11 dögum. Óeirðirnar hérna í París halda áfram, komnar í námunda við okkur meira að segja. Gott að við eigum ekki bíl, verð ég bara að segja. Já, Sara var send beint í innsta hring ólátanna í gærkvöldi, eins og mörg ykkar hafið kannski séð á Stöð 2. Hún stóð sig örugglega með prýði, stelpan.

Sarcozy, næst vinsælasti stórnmálamaður nýnasista og annarra fasistahópa á eftir Jean-Marie Le Pen, beitir járnhnefa sínum í málinu, og veitir hræddu þjóðinni öryggisinnblástur. Hann hækkar og lækkar fram og til baka í áliti fólks, 70% segja hann vera með ágætis punkta en að hann noti alltof "sjokkerandi hugtök", sé með "móðgandi og óvarkáran talsmáta": hann sagði líka meðal annars að gæti verið um litla íslamska terroristahreyfingu að ræða. Terroristar? Þetta er bara fátækt, vanrækt og óhamingjusamt fólk, innflytjendur frá nýlendum Frakka, sem búa í ghettóum án nokkurrar vonar um að hlutirnir muni lagast, þeim er mismunað á öllum sviðum svo í þokkabót eru þeir uppnefndir og gerðir ábyrgir fyrir öllu sem miður fer í landinu. Betra væri að Sarcozy gerði eins og meginhluti þjóðarinnar vill að hann geri: beiti sér minna fyrir sakfellingum, dómum og refsingum, og meira fyrir fyrirbyggingu og aðgæslu. Það er allavega mitt álit. Hræðilegt auðvitað að fólk verði að grípa til eins drastískra ráða eins og kveikja í leikskólum og opinberum stofnunum til þess að tjá reiði sína. Skelfilegt og sorglegt.

And now for something entirely different: ég rakst á þessa frétt í frönsku dagblaði:
"Retrouvé sans vie,
chez lui,
en talons aiguilles
et bas résille"

Þetta þýðir semsagt: Maður fannst líflátinn á heimili sínu í háum hælum og netasokkabuxum. Þetta held ég að verði að vera efni í smásögu eða söngtexta. Þetta rímar meira að segja. Ég segi Copyright strax, ladies and gents, þetta er of gott stöff. Konan hans drap hann víst og kyrkti með nælonsokkabuxum, og það var ekki hún sem klæddi hann í þessa múnderingu, heldur var hann exhibitionnisti og klæðskiptingur í frístundum sínum.

2005-11-02T23:00:00.000+01:00

Laugardagssjómann gleði og sorgar

Síðasti laugardagur var góður dagur. Yfir take-away kaffi og súkkulaði-muffin á Place des Vosges, með pastorale Beethovens live með lítilli kammergrúppu í bakgrunni, sat ég og hripaði niður hugsanir mínar í litla skruddu, eins og uberþenkjandi og cool Parísarbúa sæmir. Þá kom upp að mér sköllóttur maður í grænum leðurjakka og með tannstöngul í munninum og sagði:
-"Mjög skynsamlegt,...sem þú ert að borða".
Ó nei, hugsa ég, enn einn besserwisserinn sem ætlar að gefa mér næringarfræðileg ráð.
-"Einmitt, takk takk" segi ég og dyl engan veginn vanþóknun minni ( sem lýsir sér best í mjög kaldhæðnu glotti þar sem augun smækka og lokast í ca 3 sekúndur, kinnarnar púffast upp, varirnar herpast saman og gervi-brosa og höfuðið nikkar ca 4 sinnum eins og svona dótahaus sem fólk er með á skrifstofunni sinni = þetta er hinn klassíski vanþóknunarsvipur undirritaðrar - vonandi þurfið þið aldrei að verða vitni að honum) og bý mig ferðar minnar, en hann heldur áfram:
-"Nei, ég meina það. Þetta er mjög skynsamlegt. Og gaman. Gott að borða góða hluti, svo mikill leikur. Leika sér að lífinu og ekki hugsa. Ef maður leyfði sér fleiri svona litlar syndsamlegar nautnir þá væri maður hamingjusamari. Og svo verndar þetta þig gegn áreiti frá fólkinu á götunni (note frá undirritaðri: eins og áreiti sumra klikkaðra manna með þörf fyrir boðun lífsspeki sinnar) og gefur þér orku til að takast á við daginn, sykurinn sko, orkugjafi. Já já, bara gaman að þessu." Síðan kvaddi hann mig og hélt áfram göngu sinni. Já, undarleg uppákoma.

Seinna um daginn fór ég í Grand Palais á sýningu sem ber nafnið: "Mélancolies: Génie et Folie en Occident" - þetta var meiriháttar upplifun. Öll listræn form og sköpunarlist í Evrópu - Myndlist, heimspeki og bókmenntir, og svo ég ritsteli nú aðeins af heimasíðunni þeirra: "allt frá Durer til La Tour, Goya, Delacroix, Rodin, Van Gogh, Munch, De Chirico, Picasso..." með tematíkina "melancolie" sem leiðarljós. Það er eitthvað svo ljóðrænt við það að vera sorgmæddur og þjáður í milta, öll bestu ljóðskáld 19.aldar til dæmis voru annað hvort þunglyndir einfarar á barmi sjálfsmorðs, kynferðislega frústreraðir og bitrir piparsveinar, samviskubitnir kynvillingar eða ópíum-fíklar. Hvað er fallegra en sorg, spyr ég? Ég var staðráðin eftir þessa sýningu að fara heim og vera leið. En, það var ekkert svo gaman eftir allt saman. Þannig að ég ákvað frekar að vera glöð, fara út að borða, fá mér creme brulée í desert og fara að sjá nýju Woody Allen myndina - Match Point. Frábær skemmtun, en afar fjarlægt er stílbragð Master Konigsberg, kannski er það breski hreimurinn sem ruglar mann og Londonian arkítektúrinn....

Þessi frábæri dagur endaði á enn frábærara kommenti frá gangandi vegfarenda. Á leið minni upp boulevard Sébastopol var ég stoppuð af konu sem leit soldið út eins og úkraínski forsætisráðherrann nema ekki með flétturnar á hausnum, sem sagði við mig: "Þér eruð stórkostleg. Breytið engu!" ("Vous etez magnifique, ne changez rien")

2005-10-26T11:40:00.000+02:00

Komin heim til Parí.
Eftir að ég flúði Ísland á haustdögum hélt ég að ég væri laus við stalkera sem elta mig frá einum skemmtistað yfir á næsta og klessa sér upp við mig bara til að þefa af náttúrulegum ilmi mínum. En nei, ógæfan fylgir mér. Haldiði ekki að Mister Gael Garcia Bernal sé búinn að hafa uppi á mér hér í París, hann var eitthvað að slæpast fyrir utan háskólasvæðið um tíuleytið í morgun, vitandi það að ég kæmi útúr tíma þá. En greyið gat ekki vitað að kennarinn myndi hætta 10 mínútum fyrr í morgun, og ég var blessunarlega hólpin, niðurgrafin í sæti mínu í Bus númer 38 á leið heim.

Sjáiði, hann er greinilega staðráðinn í því að dvelja eins lengi og hann þarf til að finna mig, klyfjaður eins og múlasni....

p.s. Glöggir lesendur munu sjá að heimilisfang mitt hefur verið fjarlægt af síðunni, einmitt út af öfuguggum sem þessum.

2005-10-23T18:31:00.000+02:00

Hvar er Yrsa?? Nú, í landi tréklossa, vindmylla (vá, en skrítin eignarföll!), víðáttuflatneskju, Van Gogh, Rembrandt, Vermeer, rauðra hverfa og opinberra grasreykinga... svo fátt eitt sé nefnt.

Ég (svo ég hætti nú að tala um mig í þriðju persónu, eins og Júlíus Sesar heitinn gerði, Brútusi til mikillar gremju) kom til Amsterdam í gær, hitti mömmu og Grétar á hinu virta Krasnapolsky hóteli, við gengum um, fórum á Ríkissafnið sem hýsir að mestu verk 17.aldar klassisísma Hollands, fórum út að borða indverskan mat.... og sitthvað fleira. Minning mín af þessu fína safni, sem ég á að hafa heimsótt 7 ára gömul, hefur eitthvað skolast til, á meðan að aðrar lítilvægar minningar jólanna '89 tróna enn á toppnum, ég man meðal annars eftir að hafa horft á "Some Like it Hot" ótal sinnum til að dreifa huganum frá kláða af hlaupabólum, vaknað einn morgun við "Talkin about a revolution" með Tracy Chapman og hafa viljað í kjölfarið eignast diskinn, farið í messu á aðfangadagskvöld og sungið alla sálmana á hollensku eins og ekkert væri...
Já, en ég er algjörlega upprifin af sjarma þessarar borgar, gaman að labba um á bökkum síkjanna, kíkja í búðir og í söfn og bara almennt fylgjast með því hvernig lífið gengur sinn vanagang í borg sem þessari. Kontrastinn við París er mjög mikill, mér finnst fólk hérna glaðlegra, opnara og ekki eins snobbað. Maður gerir sér betur grein fyrir því þegar maður fjarlægist aðeins. En, þetta er allavega minn nasaþefur...veit ekki um réttmæti hans, því ég þjáist af afar skæðu kvefi, sem og dauðans magapínu og lífseigum hitaeinkennum.
Ég hef einsett mér að læra nokkur orð í hollensku, veit nú þegar að "ingang" er "inngangur" og "openbare" er "opinbera". Þetta ætti ekki að vera mikið mál.

2005-10-19T20:28:00.000+02:00

Varúð, þetta verður löng færsla, beislið ykkur eða hverfið undan.
Hægt er að hallmæla ýmsum hliðum Sorbonne háskóla, allt frá skipulagningu og aðgengileika kennslustofanna til tæknilegra atriða eins og upplýsinga aðgengilegra á einum og áreiðanlegum stað eins og internetinu en ekki á tíu mismunandi skúmaskotum opnum á milli 9 og 12 á þriðjudags- og fimmtudagsmorgnum. Þetta tíundaði ég allt saman í síðustu færslu, óþarfi að fara út í það nánar. Nú ætla ég hins vegar að taka öndverðan pól í hæðina. Eftir nánari athugun má nefnilega sjá að lögð er alúð í það sem skiptir verulega máli í menntastofnun: menntunin. Vera má að einn tíundi nemendanna finni að lokum kennslustofuna sína, en þegar hann er þangað mættur þá gerir hann sér grein fyrir því að skólagjöldin hans borga fyrir gæði og innihald fyrirlestranna, nærveru skuggalega vitsmunalegra prófessora, en ekki fyrir wi-fi netsamband í byggingunni. Jæja, ég er nú meiri predikarinn. Nú er ég hætt. Yrsa var óánægð í skólanum, nú er hún ánægð. En í alvörunni þá kem ég út úr hverjum tíma og spyr mig hvernig ég gat komist af án þess að vita það sem ég nú veit.

Fyrr í haust gerði ég víðtæka útlistun á því hvaða mat ég væri byrjuð að borða síðan ég flutti til Frakklands. Hin áður matvanda Yrsa borðar nú með bestu lyst: eggjarauður, eldað/heitt grænmeti annað en tómata í bolognesi, aubergines, zucchini, sveppi, súrar gúrkur, rucola salat, rauðbeður, capres, sinnep, baunir, spínat; saucissons, paté og lifrarkæfur, heilasultu og alls kyns mat sem búinn til er á ólöglegan hátt í ríkjum eins og Kaliforníu; snigla; blóðugt kjöt, geitaost, kræklinga, rækjur og ýmsa sjávarrétti.............. og svo bara ýmislegt fleira sem er orðið mér svo eðlilegt að ég hef þurrkað út merki þess að áður hafi mér þótt það vont. Ég á enn eftir að venjast ostrum, sushi, rocquefort osti og ólífum.

Síðan ég flutti hef ég líka séð þúsund milljón kvikmyndir og uppgötvað, þjóð okkar til mikillar skammar, hversu lítið framboð er á öðru en amerískum blokkbösturum í kvikmyndahúsum og vídjóleigum. Já, þökk sé NATO og almennu yfirráði amerískrar menningar á Íslandi kunni ég eitt sinn að nefna nærri alla sit-com þætti sem framleiddir höfðu verið milli ’94 og ’03, þylja upp leikaraferil Corey Feldmans og syngja utanað upphafsstef “Baywatch”). En, ég hafði aldrei séð eina einustu mynd eftir Fellini, Truffaut, Renoir, Godard, Kurosawa, Bergman, Visconti, Pasolini, Risi, Scola, Ferreri, ......... Ég er ekki að segja með þessu að mér þyki ekki gaman að horfa á blockböstera sumarsins af og til og vilji bara snobba fyrir “góðum” myndum, films d’auteur, en, það myndi ekki saka að víkka aðeins hringinn og leggja aðeins metnað í úrval og gæði í myndir bíóhúsanna frekar en í framleiðslu og söltun poppkorns.

Sama mætti líka segja um sögukennslu á Íslandi. Hvernig má það vera að manneskja eins og ég hafi sloppið gegnum kerfið og í gegnum alla skólagönguna mína án þess að hafa nokkurn tíma lært um sögu Rússlands, Kína, Suður-Ameríku.....??? Ef ekki væri fyrir mína stórkostlegu blöffhæfileika myndi ég stanslaust þurfa að setja upp vandræðalegan “ég-veit-ekkert-hvað-þú-ert-að-tala-um” svip í umræðum um geópólitík, í staðinn eru innlegg mín með eindæmum sannfærandi og lögð fram með andagift sem aðeins einkennir alvöru áhugamenn - “Já, hrikalegt með hann Pinochet, alveg hrikalegt.”

p.s. Talandi um blöff, þá lærði ég í sumar mjög mikilvægt blöff í klassískri tónlistarsögu. Næst þegar þið farið í kokteilboð eða annan mannfögnuð þar sem þið viljið láta vitsmunalegt ljós ykkar skína, minnist á hvað þið eruð hrifin af Goldberg tilbrigðunum. Ef fólk tekur undir, skulið þið hefja debate um það hvor útgáfa Glenns Goulds sé betri, veltið því fyrir ykkur og setjið upp spekúlantasvip. Enjoy.

Þetta var smá tildurtuldur, folks.

2005-10-14T18:05:00.000+02:00

"Viltu fléttur?"
Áður en ég flutti í Chateau d’eau hverfið var þetta spurning sem mig grunaði ekki að ég þyrfti að svara á hverjum degi, oft á dag. Afró-hárgreiðslustofur nágrennisins berjast af áfergju um bitann, deila út auglýsingum þegar maður stígur út úr metró, og hlaupa jafnvel á eftir manni kallandi og snertandi á manni hárið.

Í morgun fékk ég líka aðra undarlega spurningu: í pásu milli tveggja tíma keypti ég mér kaffi og lítið súkkulaðistykki. Skammt undan sé ég strák sem setið hafði með mér í tímanum á undan og hafði boðið mér bita af eplinu sínu, sem ég afþakkaði pent (ég tem mér yfirleitt ekki að skiptast á líkamsvessum við fólk áður en ég skiptist á nafni og kveðju), sagðist vera svo södd eftir ríflegan morgunmat. Þessi súkkulaðimoli krafðist því smá útskýringar, sem var eftirfarandi: “Erfitt að standast freistinguna, haha,.......gott með kaffinu líka...” – og þá sagði hann: “Einmitt...., en bíddu, ert þú þá EKKI í megrun?”
Ég kýs að líta ekki á þetta sem móðgun við vöxt minn né mataræði, heldur einfaldlega sem dæmi um þessa megrunarmaníu sem ríður yfir kvenpeninginn hérna í Frakklandi. Karlmenn hljóta bara að vera vanir því að konur þeirra séu sífellt í megrun. Ég allavega sagði bara “Nei” og hélt áfram að troða í mig því sem samsvarar hálftíma af líkamlegri þjálfun (sem í mínu dagsmynstri jafngildir göngu upp og niður metro-stigaganga og rúllustiga, 100 metra göngu milli heimilis og metróstöðvar og 200 metra göngu milli metróstöðvar og skóla, circabout).

Ég er semsagt byrjuð í skólanum, arka dag hvern um völundarhús Sorbonne bygginganna, týnist ófáum sinnum, finn ekki kennslustofur, kem hálftíma of seint í marga tímana, tek strætó yfir þveran og endilangan bæinn til að mæta í tíma sem á að vera í Malesherbes útibúi, en er svo í sömu byggingu og sú sem ég lagði af stað frá. Ég hef reynt ítrekað að breyta stundatöflunni minni án sýnilegs árangurs, því ekkert passar saman og allir tímarnir eru á sama tíma! Þegar ég reyni að fá hjálp frá skrifstofunni (þá í fyrsta lagi er ekki ein skrifstofa fyrir mína deild, heldur sérskrifstofa fyrir hvert fag fyrir sig og maður verður að hlaupa á milli ) og þær senda mann á aðra skrifstofu, segja manni að koma aftur á morgun, segjast ekki finna gögnin manns. Hvergi er hægt að nálgast öll fögin fyrir deildina mína, og það væri brandari að halda að hægt væri að finna nokkuð af þessum upplýsingum á tölvutæku formi. Þessa fyrstu viku skólans missti ég semsagt alls af 5 tímum, ýmist sökum töflurglundroða eða sökum völundarganga og skipulagsleysis þessarar virtu stofnunar.

Jæja, þetta var aldeilis langt blogg. Mér finnst ég hafa eytt deginum fyrir framan þennan skjá, það er farið að dimma. Í kvöld er planið að fara út að borða á Le Président (kínverskur veitingastaður á mörgum hæðum) og koma svo heim og horfa á nýju þættina í seríu 2 af Desperate housewives....

2005-10-11T12:02:00.000+02:00

Hin svokallaða fróma mey hefur verið löt við að skrásetja undanfarið, en frekar en að afsaka þetta óreglulega skrifmynstur þá hafið þið....... ÞETTA - myndir úr innflutningspartýinu okkar Söru.

Húsið var vermt með hjálp vina og vandamála, áfengra drykkja og heimatilbúinna snitta. Ótrúlegur fjöldi Íslendinga eða Íslandóphíla reyndist samankominn undir þaki úthverfis-heilags-martins-götu númer 93, en þeir voru ekki þeir einu sem skáluðu í mojito og smjöttuðu á kavíar og quiche-um, nei, hér mátti finna nokkra fágæta Frakka, Mexíkana, Kólumbíumenn, Þjóðverja, Ameríkana, half-blood eða pedigree....you name it. Þetta var í einu mjög löngu orði sagt ótrúlega-skemmtilegt-og-vel-heppnað-djamm-en-samt-sívílíserað-þönder-partý. Æskuvinir frá San Francisco skutu upp kollinum, frænka og frændi í helgarferð komu færandi hendi frá Þingholtunum.....

Við hrósum happi með þessa íbúð okkar, lásum í Le Monde í gær að aldrei hefði verið jafn mikið misræmi milli framboðs og eftirspurnar á leiguíbúðum í París eins og þetta árið. Þrátt fyrir örðugleika í pípulögnum, leka undan þvotta- og uppþvottavél, þá erum við nokkuð sáttar, bíðum einmitt eftir píparanum sem átti að vera kominn fyrir klukkutíma, og þá ætti allt að komast í lag.

Þetta var fréttayfirlit með Yrsu, í beinni frá ókeypis internettenginu nágrannanna hér í París. Over and out.

p.s. Munið eftir myndunum!

2005-09-30T16:35:00.000+02:00

Hér hafa verið fest á filmu svipbrigði annarrar af tveimur hamingjusömustu stúlkum í París í dag. Hamslaus og álkulegur galsi prýðir smetti stúlkunnar og er það gangandi kjaftasaga að tildrög þessar hamingju hennar séu ein og hin sömu og Söru nokkurrar Kolka. Nú vakna ýmsar grunsemdir. Hvað veldur þessu og hvað eiga hnáturnar sameiginlegt?

Nú, þær hafa fundið íbúð!!! 60m2 íbúð í 10.hverfi, æðislega fín og flott, á góðum stað - stutt í allt, með nóg gólfpláss til að hýsa bandaríska ruðningsboltalandsliðið .... og bara, að öllu leyti fullkomin. Af þessari reynslu hef ég lært að aldrei verður ofmetið að koma vel fram, vera sjarmerandi og sætur, því að sögn eiganda íbúðarinnar þá valdi hún okkur vegna þess hve sætar við vorum. Ekki slæmt það.

Já, kátínan ríkir í París í dag, í kvöld verður kíkt á afar hýra skemmtistaði með dönskum göfugmönnum, og á morgun er menningarnótt með tilheyrandi drykkju og svalli....nei, bíddu, það er í Reykjavík. Hér á víst að vera alvöru menning (þótt það geti reynst erfitt að trúa því) og skemmtiviðburðir fram á rauða nótt.

Í fyrramálið kl.10 sharp verður skrifað undir leigusamninginn, við fáum íbúðina afhenta og getum hafist handa við flutninga. Spennandi...... Við fyrsta tækifæri mun ég birta myndir af íbúðinni svo ég dragi að sem flest tilboð um heimsóknir.

2005-09-26T00:57:00.000+02:00

Ég hef komið upp lítilli myndasíðu, hún er hér til hægri fyrir neðan kontaktana mína, eða einfaldlega hér. Enn sem komið er eru þar sárafáar og lítið merkilegar myndir, en koma tímar koma myndir.

2005-09-24T12:01:00.000+02:00

Nýbyrjuð í blogginu og strax farin að fljóta með í einhverjum tískubylgjum: klukkleikurinn. 5 hlutir um sjálfa mig....það ætti ekki að reynast svo strembið.

1. Ég er mikill nefborari. Á rauðu ljósi, fyrir framan sjónvarpið, í kennslustund....Það er alltaf gott að hringsnúast með fingurbroddinn inni í þessum bifhárahelli og kroppa í fágæta gimsteina.

2. Ég þjáist af hýpókondríu, tel mér trú um að ég sé með þennan og hinn kvilla, er mjög fljót að sjálf-díagnósera mig og fer þá til læknis og segi honum hvað er að mér, það nýjasta var "Læknir, ég held að ég sé með Toxic Shock Syndrom" og ég fékk uppáskrifað pensilín. Ég held eftir á að hyggja að ég hafi einungis þjáðst af óvenju sársaukafullum túrverkjum.

3. Mín fyrsta "kynlífs"-reynsla var með nágranna mínum þegar við vorum 6 ára, við klæddum okkur úr fötunum, hann lagðist ofan á mig á gólfinu og við vorum nokkurn veginn læst og hreyfingarlaus samloka í tíu mínútur, þangað til annað okkar sá ekki lengur tilganginn í þessu og lagði til að við færum frekar í playmó.

4. Ég öðlast mikla hugarró við það að sitja með hendur í kjöltu og rugga mér í fjórar höfuðáttir, norður, suður, austur, vestur. Stundum vinna magavöðvarnir sama starf á sama tíma og búkurinn, og þá getur hugleiðingin kallast enn dýpri. Þetta idiosyncrasy þekkja allir nákomnir mér og hlæja mikið að.

5. Ég er sökker fyrir samkeppni, verð að vera góð og helst best í því sem ég geri, snemma kunni móðir mín lagið á sinni og sagði "Ótrúlegt, Yrsa, enn og aftur slóstu þér og okkur við, þú ert bara einfaldlega best að ryksuga....það gerir þetta enginn eins vel og þú!"

Jæja, ég verð víst að klukka einhvern, ég segi Alex, Antoine , Sara Kolka frænka, Auður Emm og svo eru allir aðrir eiginlega búnir að gera þetta...

2005-09-17T18:35:00.000+02:00

Héðan af höfuðstöðvum vanmættis og vonleysis er ekkert nýtt að frétta, leitin að íbúð heldur áfram. Franska búrókrasían léttir manni lífið sem ávallt, fyrst þurfti ég á bréfi að halda frá foreldrum mínum, þar sem segir að þau séu læknar og fái reglulegt kaup og geti borgað leiguna ef ég álpast ekki til þess, næst fékk ég að vita það að ég þyrfti að fá fæðingarvottorð þeirra og ljósrit af vegabréfi ásamt skattaframtali og þremur síðustu launaseðlum þeirra. Ég sjálf þarf einnig að færa fram flest þessi sömu gögn, ásamt stúdentaskírteini (sem ég hef ekki fengið í hendurnar), húsaleigubótum fyrir námsmenn (sem ég fæ, nota bene, ekki fyrr en ég hef fundið íbúð....sniðugt), síðasta leigusamning (á engan, bjó hjá Pascal)....og áfram get ég talið endalaust. Allt er háð hvoru öðru, ég fæ ekki LÍN fyrr en ég sýni fram á staðfesta skólavist, en ég fæ hana kannski ekki fyrr en í lok september, þegar fresturinn rennur út fyrir LÍN. AAAAAAAHHHHH!!!

Ég blogga meira seinna, þegar ég hef eitthvað skemmtilegra að segja. Á morgun ætla ég að njóta dags [föðurlands]arfleifðarinnar ("Journée du patrimoine") og heimsækja fræga staði eins og Elysées og Palais Royal, hallir, söfn og sögulegar byggingar sem annars eru lokaðar almenningi. Svona aðeins til að hugsa um annað en evrur á fermetrann. Kannski ég kíki líka á Clignancourt markaðinn og kaupi mér camouflage regnslá eins og er til sölu á öllum básunum,..... eða fari á einhvern fetish bar og fylgist með leðurklæddu fólki stynja af sársauka og unun.....pain and pleasure. Ég veit það samt ekki, ég væri þar á mjög röngum forsendum. Það minnir mig á sögu sem pabbi sagði mér, þar sem hann og vinir hans tóku sig til í gósentíð kynlífsbyltingarinnar í Kaupmannahöfn og fóru á peep show. Eftir nokkra kjöltudansa og súlusving voru öll þessi nöktu sköp orðin svo steríl fyrir þeim að meðal nokkurra þeirra braust út harður ágreiningur um Árna Magnússon og handritamálið. What does this tell us, ladies and gentlemen?

2005-09-15T20:05:00.000+02:00

Íslendingar í útlöndum.... forvitnilegt fyrirbæri...sérstaklega samfélög Íslendinga í útlöndum. Mér er boðið í íslenska fiskiorgíu í kvöld og tungur verða lipurlega teygðar samkvæmt gömlum sið, ekki þarf að stilla kjálkann, né nefmæltu röddina né setja stút á varir og láta prumpa eilítið til að fá fram hinn fullkomna franska hreim og fas. Nei, við getum sigri hrósandi hlegið á íslensku, farið teprulega fram á bað til að snýta okkur ef neyðin kallar, þóst vera dönnuð og drekka þriggja evru vínin okkar úr FranPrix, og fagnað því að þurfa ekki að kynnast fólki brotnu af erlendu bergi.....oj.
Hvers vegna er það að einu skiptin sem ég rekst á Íslendinga í París þá er það í H&M??
Í íbúðinni þar sem ég bý tímabundið dvelur bretónskur kvenskörungur sem unnið hefur á togara og á bryggju okkar eigin Reykjavíkurborgar og sem etur haggis í kvöldmat. Okkur á eftir að semja mjög vel, finn ég.
Jæja, lengra verður það ekki. Ísland kallar.

2005-09-13T18:39:00.000+02:00

Mademoiselle er stödd á gamalkunnum slóðum. Naktir karlmenn sem eiga vangefna bræður, kakkalakkar í bolognesi, nágrannar sem sofa "undir fótum manns", hægðahakkavélin góða og Sex and the City á fartölvuskjá - þetta scenario þekkja þær stöllur sem búið hafa á 14 Rue Neuve de la Chardonniere. Góðar stundir. Nú búa í Íslendingaíbúðinni Vera og Ari sem eru svo góð að hýsa mig í vonlausri leit að fasteign. Ég fer ekki fram á mikið, bara íbúð sem kostar ekki hönd og fót, er ekki svo lítil að maður geti steikt kvöldmatinn sitjandi í rúminu, og sem er ekki í tuttugu hæða brautarstöðvarhúsnæði með engum brunavörnum. Hver dagur hefst á bjartsýnispeppi ..."I will find a house today, I will find a house today", en endar jafnan í leti og kæruleysi í H&M, í bíói eða í vinalegu hjali yfir rauðvínsglasi. Ég er að öllum líkindum komin inn í skólann, þeir í Sorbonne eru ekkert að flýta sér að svara manni, en segja það ekkert mál að fá í gegn transfer, "Hvað, ertu ekki bara í Lettres Modernes? Jú, þá ætti það alveg að ganga..." sagði við mig stúlkan með sama háðstón og stúlkan uppi í Háskóla Íslands þegar ég sótti um í heimspekiskor: "Það komast allir inn". Jæja, nú hef ég algjörlega brugðist sjálfri mér og ykkur, með þessari færslu sem er í hæsta máta mediocre, en, kannski eru þetta bara byrjendaörðugleikar...

2005-09-02T10:27:00.000+02:00

Hér mun líta dagsins ljós enn ein viðbótin við þennan nafntogaða bloggheim, heim sem undirrituð lastaði og svívirti sökum íbúa þess, misáhugaverðra penna með misfrásagnarverð afsprengi, og einnig sökum hins ónotanlega voyeurisma sem einkennir hann, þar sem ókunnugt fólk getur eigrað um í hugarfylgsnum nábúa eða jafnvel fjandmanna án þess að gluggagægjur þeirra skilji eftir sig nokkurt mark. Tilraun mín til blogghalds er í raun alls kostar tvöföld í roðinu og uppfull af hroka og yfirlæti, ég er með þessu að halda því fram að mín heilabrot séu á borð berandi fyrir ykkur, lesendur, og að ég muni gera betur en sumir forverar mínir. Sumsé, hver held ég eiginlega að ég sé? Við munum að öllum líkindum komast að því hvort þessi vettvangur á við mig, og hvort ég hverfi ekki bara í einsleita lágkúruna um leið og rennur af mér víman af háleitum draumum um betrumbót í bloggbransanum.

Síða þessi hefst með virktum þegar komið verður til Frakklands um miðjan septembermánuð.